Tego typa powinniście znać już dość dobrze, jeśli czytujecie od czasu do czasu tego bloga. To on współtworzył Projekt Wyspy, nieistniejący już swoją drogą, który wypuścił całkiem sympatyczną EPkę. Teraz trafia do ludzi z solowym materiałem, który – sugerując się tym, co można podczas jego odsłuchu usłyszeć – powstawał przez 3,5 tygodnia. Biorąc pod uwagę fakt, że na wydanie niektórych płyt trzeba czekać czas bardziej długi, niż krótszy czas nieokreślony, jest to wynik całkiem niezły. Właśnie ten czas sugerować mógłby, że jest to płyta czysto zajawkowa. A widzisz – jest wręcz przeciwnie – bo to nieźle przygotowana płyta oparta na fajnym koncepcie.

Podczas jej pierwszego odsłuchu przyszła mi do głowy myśl – porównanie pewnych elementów tej płyty do “Zamachu na przeciętność”, który follow upuje w “Pozwól mi być sobą” autor tego EP. Stop. Mimo, że tematyka obu wydawnictw jest na pozór zupełnie odmienna, dobry słuchacz (tutaj propsuje sam siebie) jest wstanie zauważyć kilka podobieństw. Duchu stara się wprowadzać w swoje flow elementy ciekawe, aby styl oraz nawijka nie była monotonna jak u innych graczy, te elementy można odnaleźć u Mesa właśnie. Teksty w pewnych momentach są podśpiewywane, podobnie czynił na “Zamachu” TenTyp. Drugim nawiązaniem jest podzielenie materiału na części, które zastosowali również ludzie w Trzecim Wymiarze w „Czterech porach rapu”. Wiedz o co chodzi.

Na sam początek, tego składającego się z dwudziestu numerów albumu, uderza nas “Imperium” oparte na prostym w budowie, ale uderzającym pewnym powiewem agresji czy też grozy, bicie. Duchu płynie, rzucając wieloma metaforami, porównaniami oraz, co lubię szczególnie, grą słów. Typ rzucający wiele bliskich w budowie, ale odmiennych w znaczeniu słów ma u mnie propsy na starcie – zresztą wiecie jak się gra słowami.

“Niedziela” to ostatni dzień tygodnia, ale już drugi numer na płycie. Gitara w tle – coraz częściej swoją drogą pojawiająca się w bitach – oraz narzucanie na wokal Ducha ciekawych efektów dźwiękowych, powodujących, podczas słuchania na słuchawkach efektu zarówno rozproszenia jak i możliwości poznania autora. Ten oddalając od membrany wokal stawia dystans, barierę pomiędzy nim, a słuchaczem. Kiedy natomiast głos staje się bliższy, nawijane są rzeczy mniej osobiste i takie “do słuchania” dla ogółu. Takie wiem – to dość innowacyjne spojrzenie na muzykę, ale chyba ciekawe ;)

Trzeci utwór (“Lirycysta”) trafia do nas bitem rodem ze Stanów. Takie odnoszę wrażenie, które już na samym początku burzy Duchu. Wchodzi na ten bit znacznie odważniej, niż 50Cent, czy też inny “gwiazdor sceny światowego rapu”. Słyszelibyśmy u nich pewne elementy podśpiewywania – tutaj raper rzuca wersy atakujące słuchacza. Zabieg ciekawy – efekt jeszcze bardziej. To wbrew pozorom nie czyste bragga, a sposób rozmowy z słuchaczem. Właściwie to rozmowa z nim. Specyficzna.

“Lirycysta”, czyli numer trzy na płycie nagle się kończy i Duchu daje nam do przesłuchania intro do tracka “Pozwól mi być sobą“. Spokojne, zupełnie odmienne flow oraz odmienny stosunek do słuchacza. Zdecydowanie bardziej stonowany. Bit także karze nam zupełnie inaczej odbierać ten utwór, stąd też pewnie takie, a nie inne moje odczucie.

Trafiamy do utworu głównego – “Pozwól mi być sobą” (bo intro wprowadza coś ważnego no nie?). “Jak myślisz raper – nazewnictwo pierdolić, ale ten tytuł cie utwierdza w przekonaniu, że utwardza mój charakter” – rzuca w pierwszej szesnastce Duchu. Prawdziwie, szczerze i to właśnie do mnie trafia. Przekonuje mnie głównie przed chwilą wspomniana szczerość – otwarta polemika z samym sobą. I tak też ten numer bym odbierał – właśnie jako polemikę z samym sobą. Bardzo podobny efekt osiągnął w swoim “Zamachu” Mes – w utworze “Smaku życia”. I kiedy autor zaczyna być nam osobą bliższą, zaczyna być “naszym przyjacielem”, którego decyzję rozumiemy, bądź też z nimi się w pewnie sposób utożsamiamy, trafia w nas ta “szóstka”.

6 – czyli “Nieważne czego słuchasz“. Tutaj doszukiwałbym się nawiązania do OIOMu. Jak sam tytuł mówi nieważne czego słuchasz – otwórz oczy na inny gatunek – zresztą – powinieneś to dobrze wiedzieć. Jednak – tutaj na pierwszy rzut nie idzie Duchu, a jego kompan Emen. To on nawinął pierwszą szesnastkę. Nie owija on w bawełnę - “Słuchałem kiedyś rocka i dead metalu”. Szczere uderzenie – jak wiadomo – obie subkultury, jeśli mogę to w moją opinię na temat płyty wrzucić – nie są sobie bliskie. Umiejętność słuchania wielu gatunków muzyki, co mówi dalej Duchu, pozwala zobaczyć więcej. Ciekawe połączenie dwóch gatunków muzyki – takich wymian gatunkowych chciałbym usłyszeć jak najwięcej – podoba mi się.

Siódmy utwór (“Koszmar”) zaczyna się charakterystycznym elementem mixtapów Gurala, do których na swoim “Stick2mynameright” nawiązywał sarkastycznie Tetris. Mam wrażenie, że na początku mamy trochę ucięty utwór. Wokal zbyt spokojnie “fade inuje”. Po głośniejszym numerze, ten sprawia wrażenie, cichego – zbyt skrytego w swojej formie. Krótka szesnastka – choć treściowo ciekawa – w formie w jakiej została zaprezentowana nie przekonuje.

Następnie mamy “Spiczles“, czyli monolog Ducha, skierowany do słuchaczy. Możemy też podczas tego wejścia usłyszeć informację o planowanym wydaniu albumu Emena. Czekam na kwiecień 2010 w takim razie. „Spiczles” kończy część pierwszą, która tytułu nie otrzymała.

LOVE HAPPENS:

“Body boom” to świetne flow Ducha, które w połączeniu z dobrym tekstem daje temu numerowi coś pozytywnego. Tekst może działać na wyobraźnie. Znów słuchacz może utożsamiać się z autorem i choć tekst zdaje się mieć kilka mega follow upów do przeżyć Ducha, tekst napisany w taki sposób, że dotyczy to nas samych. Props.

Dochodzimy do numerów 11 i 12. W pierwszym słyszymy znów ten ciekawy efekt z “Niedzieli”. W utworze mamy, jak nazwa wskazuje “Wyciąganie wniosków” – dobrze nawinięte – podoba mi się. Jednak, aby, moim zdaniem, sprawdzić ten numer trzeba go słuchać w pakiecie z kolejnymi z tej części.

Wszystkie dotyczą tej samej sfery życia – tekst rzucający szczerością – może być polemiką na temat tego, co usłyszeliśmy we wcześniejszym tracku. “Wczoraj” uderza mnie wyznaniem – “Sam byś ocipiał, mając pod globusem tyle zdań, zaczynających się od – mam dosyć kurwa!” jest mistrzem samym w sobie, a łącząc to genialnym sposobem nawinięcia sprawia jeszcze lepsze wrażenie. Razić w tym utworze może wokal śpiewającej w refrenie artystyki i zdecydowanie bardziej wolałbym usłyszeć, jakiś inny tekst nawinięty przez Ducha, choć akurat do sfery tekstowej refrenu zastrzeżeń nie mam ;)

„Kochanie” dotyczy tej „drugiej”. Razi mnie na początku wokal Ducha – zbyt krzykliwy moim zdaniem. Ten utwór jest kolejnym, który może chwytać nas szczerością – zresztą jak cały album. „Kochanie” jako, że zazwyczaj jest dla nas najważniejsze tutaj także takie wrażenie może sprawiać – trwa najdłużej.

“Najcieplejsza zima” uderza mnie jak Amazing Kajna. Tekstowa polemika – znów gra słów, która pozwala na głębszą rozkminę. Jako, że czytałem ostatnio “Zimę miejską” Mickiewicza – widzę w tym utworze obraz podobny. Widzę też pewną scenę z “Apartamentu” – oglądałeś to wiesz o co chodzi. Mega propsuje za sposób przedstawienia sytuacji przedstawionej, czyli dwóch zakochany w sobie ludzi – zimno jest, ale ciepło jest ;)

“Kurwa znajdę tekst” – czyli Duszek “Miał słabość” wraz z Pikiem. Elementy jazzowe w bicie słyszę ludzie. Jaram się już ;) Piku wchodzi świetnie – pewnym głosem – dobrą intonacją i płynąc na poziomie. “Traktuj nas poważnie, ale nie bierz z nas przykładu” - kończy Piku. Nie chciałbym, ale chyba za późno.

POD KONIEC:

Część trzecią zaczyna Duchu jak prawdziwy narrator. Obserwacje świata obserwowanego przedstawione przez autora są trafne. Dobrze, że takie numery jak „Jeden” powstają, bo czasami pomagają zwrócić na pewne elementy uwagę. Zazwyczaj giną gdzieś w czeluściach innych utworów – ale na nich też warto się zatrzymać. Mimo wszystko.

„Baw się dobrze” w sumie to jeden z ciekawszych numerów tego albumu. Prawdziwe spojrzenie uczestnika spotkań oprocentowanych, na jego postawę tuż po zakończeniu. Świetne – ironiczne – rozmowa z kobietą – później jej opinia na temat skończonego faceta. Z doświadczenia mnie uderza. Nie oszukujmy się – na pewne tematy patrzy się przez pryzmat swoich prywatnych przeżyć. Dla kogoś ważniejszy, lepszy będzie tekst o czymś – z czym będzie się identyfikował.

Tym razem duet Emena z Duchem spotkał się w znacznie innej sytuacji. Teraz jest spokojniej, klimatyczniej. Temat rzucony przez Ducha pozwolił na zaprezentowanie się Emenowi w mniej metalowo-rockowej scenerii. W końcu nie zawsze jest źle, więc  “Nie jest tak źle“. Mniej lub bardziej ironiczny utwór pozwala poczuć się ważniejszym Tobie słuchaczu – w końcu możesz mieć gorzej;)

Jesteśmy już „Pod koniec”. Niby to koniec, a jednak jeszcze dwa numery do końca, nie licząc tego oczywiście. Znów fajna, nawet lepsza niż poprzednio, gitara. Tekst bardziej jest monologiem – innowacyjne podejście do rapu. Lubię niekoniecznie nawijane teksty – rap czytany, recytowany. To nawet niezły pomysł na krótką EP – recytacja rapu, bądź poezji na bitach.

„Poniedziałek” to numer 19. Znasz ten bit z intra do „Pozwól mi być sobą”. Znów spokojny stonowany temat. „Nie umiem grać – to mów mi fake music” trafia. Znów. Duchu ma to do siebie, że nie tylko w tym utworze, potrafi celnie ripostować rzeczywistość.

„Szukam/Spadam” to już ostateczne zakończenie, nie tylko części „Pod koniec”, ale także albumu/mixtapu o tym samym tytule. Duszek mówi – że opisuje to co boli go, mówi – o sobie. Znów ironizuje – nie pytaj o idoli, bo nagrywam z nimi. Kończy wszelkie spekulacje, jeszcze zanim rozpoczniesz jakąkolwiek polemikę. To album Ducha i to on tutaj polemizuje, polemizuje z samym sobie.

Trudno mi mówić o albumie, który tekstem przekazuje tak wiele treści oraz wartości, który zawiera w sobie tak wiele odmiennych emocji i uczuć. Trudno powiedzieć coś, co może Ciebie zachęcić do sprawdzenia tego – po prostu sprawdź to, aby zrozumieć, co ja, po odsłuchu mogę czuć.

Tak więc – odpowiadając na pytanie zawarte w tytule – Duchu kończy z.. ? Samym sobą, jednoznacznością, pewnym etapem swojej przygody z rapem. Przeszedł Duszek na poziom wyżej – teraz musi wrzucić bieg numer dwa i nie cofać się. Rozkmina uda – sfera tekstowa stoi na bardzo wysokim poziomie. Jeśli zaczynałeś pisać w chuj z nudów, to ciesze się, że ten stan Ciebie dopadł.

Dobra, kończę, trochę się rozpisałem. Wyszła mi bardziej interpretacja, niż recenzja materiału. Oba jednak elementy są ze sobą powiązane. Jeśli można z tekstów oraz samego rapu wyciągnąć ciekawe wnioski – coś jak w utworze numer 10 – to znaczy, że chyba warto to sprawdzić. Do tego też Was zachęcam – sprawdźcie materiał tego młodego, moim zdaniem posiadającego mega potencjał gracza, który jeśli nie spierdoli tego, co ma i tego co robi, może zrobić jeszcze więcej. Tak więc propsuję materiał – artystę i samą rap grę. 5

Tracklista:

01. Imperium (intro)
02. Niedziela
03. Lirycysta
04. Pozwól mi być sobą Intro (skit)
05. Pozwól mi być sobą
06. Nieważne czego słuchasz feat. Emen
07. Koszmar (snippet)
08. Spiczles (skit)

Love Happens
09. Body Boom
10. Wyciągnij wnioski
11. Wczoraj feat. Dia
12. Kochanie
13. Najcieplejsza Zima
14. Mam słabość feat. Piku

Pod Koniec
15. Jeden…
16. Baw się dobrze feat. Dia
17. Nie jest tak źle feat. Emen
18. Pod Koniec
19. Poniedziałek (Outro)
20. Szukam/Spadam

Propsuję też autora zdjęcia (Jacka Olczaka) – fajna okładka.

Dzisiejsze metro – strona 13:

Myśleliście, że Euzebiusz Smolarek jest bezrobotny? Nieprawda! Właśnie strzelił trzydzieści goli dla Newcastle United, zdobył z Melbourne Victory Puchar Australii, a dosłownie kilka dni temu odebrał nagrodę dla króla strzelców belgijskiej Jupiler League. – Jestem bardzo zadowolony, że zdobyłem to trofeum – stwierdził Polak na konferencji prasowej

Byłym napastnikiem naszej reprezentacji zachwycają się menedżerowie z całego świata. – Zatrudniłem Smolarka, bo to świetny piłkarz. Krótko po podpisaniu kontraktu strzelił dla mojej drużyny 19 bramek. Został królem strzelców i trafił do “jedenastki” sezonu. W kolejnym wystarczyło mu kilka spotkań, by zanotować 13 trafień. I wtedy sprzedałem go do Bari za 8,5 miliona euro – zachwala szef belgijskiego klubu KV Mechelen.

- Ebi Smolarek jest fantastyczny. Sam wygrał mi mistrzostwo Anglii, strzelając trzydzieści goli i jeszcze było mu mało – rozpływa się nad umiejętnościami Polaka menedżer z angielskiego Lancashire. – W Legii ładuje bramy jak szalony – potwierdza na stronie kibiców warszawskiego klubu jego boss Peter. – Też chcę go mieć! Pół świata się o niego bije i do mnie nie chce przyjść. Co robić? – narzeka Foo, również szef Legii.

Tak głośno o Smolarku nie było już dawno. W reklamie skierowanej do wszystkich menedżerów świata, którą zamieścił portal Losonderkids.com, czytamy: “Smolarek to zawodnik o wątpliwej reputacji, znany z krnąbrnej postawy i chciwej natury. Wydaje się, że jego czas już minął i na pewno nie zrobi prawdziwej kariery. Ale ty możesz to zmienić! Weź go do klubu. Ma tak niezwykłą umiejętność wykańczania akcji z zimną krwią, że na pewno zrobi ci się gorąco, jak będziesz przeglądał rubrykę z liczbą strzelonych przez niego goli”.

Jak to się stało, że z dnia na dzień na punkcie Smolarka oszalał cały świat? Przecież jeszcze niedawno słyszeliśmy, że nie mógł znaleźć sobie klubu, bez skutku pukając do bram HSV Hamburg, CSKA Sofia, a nawet Polonii Bytom. Odpowiedź jest prosta. Ebi króluje w świecie wirtualnym, w którym miliony użytkowników gry Football Manager 2010, takich jak Fudge, Anonim z Lancashire, Peter i Foo, za pomocą komputera zmieniają się w menedżerów piłkarskich. I pracę zaczynają od zatrudnienia Polaka.

- Smolarek w grze, tak samo jak w rzeczywistości, nie ma klubu. Dlatego menedżer, który kompletuje sobie drużynę, może go wziąć za darmo. A drugiego zawodnika “za friko” z takimi parametrami i statystykami po prostu w grze nie ma – tłumaczy fenomen wirtualnego Ebiego Rafał Kowalewski z oficjalnej polskiej strony gry – Cmrev.com.

Kowalewski wspomina, że w poprzednich edycjach na takiej samej zasadzie rządził były reprezentant Polski, Wojciech Kowalczyk, a ostatnio były gracz m.in. Interu i Milanu, Nigeryjczyk Taribo West.

Kto odpowiada za ich ponadprzeciętne umiejętności? Specjalni researcherzy, których na zasadzie wolontariatu zatrudniają twórcy gry. – Postać Smolarka powstała dobrych kilka lat temu w Holandii, kiedy grał jeszcze w Feyenoordzie. Potem była co roku aktualizowana. Ostatnio prawdopodobnie przez researchera z Hiszpanii, bo ostatnim klubem Ebiego był hiszpański Racing Santander. Ktoś uznał, że jest bardzo dobry, biorąc pod uwagę chociażby jego wyniki w reprezentacji – tłumaczy Kowalewski.

A jak rzeczywistość wirtualna ma się do tej prawdziwej? Mariusz Piekarski, rzeczywisty menedżer piłkarski:

- Smolarek wymiata? Niemożliwe. To tylko gra, jego popularność w świecie wirtualnym w żaden sposób nie przekłada się na możliwości sprzedaży tego zawodnika w świecie realnym – mówi człowiek, który kiedyś sprowadził do Polski Rogera Guerreiro.

Nie mam pytań ;D

Zastanawiam się jak to jest – rozumiem, że zazwyczaj oglądamy te same mordy na battlach, ale ludzie.. Pierwsze wejście Tymiego opiera się na kurwach, kurwach i.. kurwach. Gdyby nie wejście Wicia powiedziałbym, że jest nieźle – ale imo typ z Nie Ma Bata go pojechał po bandzie. Stosował cięte riposty w pierwszym wejściu – w drugim celnie zachaczał o tematykę miejską. Hałas po walce też sugerował kto jest według publiki lepszy. Mina Muflona też mówi sama za siebie.

Aaa – Kamel to na prowadzenie się nie nadaje, zdecydowanie.

Niezwykle ambitnym planem jest wypuszczanie debiutanckiej płyty tej jesieni, kiedy planowane jest wydawanie takich płyt jak “Kilka numerów o czymś” czy też “Album Zeusa”. Na te, przed chwilą wymienione, projekty ciśnienie było niezwykle duże, nie zważając na to czy to mainstream czy under. Te albumy są po prostu czymś ponad poziom rapu w Polsce. Zajawka, masa interakcji i przede wszystkim dużo dobrego rapu.

W kilkanaście dni po premierze tych dwóch wydawnictw swoją EP wypuszcza zawodnik ze Szczecina – Roka. To człowiek może nie rozpoznawalny na scenie – ale za to z potencjałem na to, by być kimś więcej niż tylko przeciętnym graczem. Do tej pory na swoim koncie miał dwa całkiem przyjemne featuringi – u Berta/Mateja w “Kolejnym razie” i u bardziej rozpoznawalnego dzisiaj, głównie dzięki występom na WBW, Ensona w tracku “W nas nie ma nas”.

Jego “Zimna krew” utrzymana jest w konwencji singla o tytule takim samym jak tytuł tego projektu. Rzecz, w której, tak jak zresztą być powinno, bit jest przyjemnym tłem dla głosu i flow rapera. Tekstowo nie można mieć zastrzeżeń – teksty nie są napisane na 5 minut przed wejście do studia – przynajmniej takie sprawiają wrażenie. Jeśli było inaczej, to tym bardziej, propsuje.

To za co po części krytykowano Małpę, to brak wyróżniającej się linijki, w szesnastkach, wbrew pozorom jest atutem takiej produkcji. Pewna, swego rodzaju, spójność tekstów oraz równy poziom. Moim zdaniem to mega podbija wartość płyty, ale wiadomo rzecz gustu.

Może od początku – wracając do tematu głównego, czyli “Zimnej krwi”. “Możesz mieć t-shirt z wielkim nadrukiem raper, ale to nie nauczy Cie płynięcia pod sample..” - albo za chwilę – “Flow to mój człowiek, co przypala mi lolka”. Fajny bit, mocny głos – w sumie zajebisty tember. Matek – odpowiedzialny za bit też się sprawdził. Wybór singla okazał się moim zdaniem trafny – ten tylko podsycił moją chęć sprawdzenia i oczekiwania tej EP.

Drugi numer na sam początek uderzył mnie bitem, który moim zdaniem jest zrobiony bardzo podobnie do pierwszego. Może nie mam słuchu do tego typu rzeczy, ale takie są moje odczucia.Do sfery flow i tekstów zastrzeże nie mam – podoba mi się.

Trzecia pozycja jest radośniejsza, szybsza i sprawia właśnie, jak przed chwilą napisałem, wrażenie pozytywniejszej. “Rap, rap wierzę w jego moc” – chciałbym częściej tak mówić – takie produkcje pomagają mi w niego uwierzyć. Chciałbym, żeby za kilka lat nadal nam “bit brzmiał w głowie”. Oby tak było, bo coraz częściej wątpię w niego.

“Mur” to czwarta produkcja – trochę więcej basu, albo ważniejsza jego rola w układzie bitu. Tematyka poważniejsza i flow pomagają mi sprawić wrażenie, jakby nawijał to Blef. Bardzo podobny track do tych, które on proponuje słuchaczom. “Billing” jest płytą utrzymaną w koncepcie tego utworu. A jeżeli ktoś potrafi sprawić takie wrażenie, dla mnie ważne – jako, że Blefa jako rapera szanuję – to mega props.

Na “Wietrze” w końcu usłyszałem bit Mateja, którego w otoczeniu Roki, szanuję. Lubie jego bity, bo robi to z pasją, fajnie i dobrze po prostu. Co do tekstu to jaram się foliołapem do Laika – mało kto potrafi ogarnąć jego rap tym bardziej cieszę się, że są jeszcze ludzie potrafiący to zrobić. Laikiem nie będę się tutaj zajmował, ale kto chce się zagłębić to sprawdzi O.C.B.

“Wpadłbym na Hip-Hop Kemp, gdybym ciągnął z legali“, czyli szósty numer. Fajnie płynący Roka, w mega refleksyjnym kawałku na temat rapu – przyszłości autora w “biznesie”. Nieźle – tym bardziej, że kolejną opcją zaproponowaną przez niego jest “Wyżej”, który nawiązuje do progresu. Ćwicz, wbijaj, rapuj – a osiągniesz, co chcesz zdaje się mówić Roka. “Rap miał być złotym środkiem” – celnie puentuje autor.

Jednym z tych, który najbardziej wkręcił mi się jest “Spłacamy swoje długi” z celnymi może nie tyle ripostami, co spostrzeżeniami. Dokładając do tego, co nawinął Roka, świetnie pasuje zaproszony na płytę Keller. Jaram się przeokrótnie tym trackiem.

“Flow naturalne, jak czerwień krwi“, czyli ostatni już numer na płycie. Mega dobrze zaprezentowało się wejście “obcojęzyczne”, czyli kilka wersów z angielskim rapem, na polskiej płycie. “Bicie serc” to follow do prawdy, uczucia i zajawki – to przede wszystkim też świetnie wpisujący się w koncept płyty, a także tytułu, utwór. Możnaby uznać ostatni utwór jako podsumowanie i wybór takiej kolejności wydaje się być świetnym pomysłem. Dobrym bitem posłużył z tej strony Słoneczny, znany przede wszystkim z bitew na wolnym stylu oraz duetu z Białasem. Mało kto wie, że potrafi on zrobić całkiem sympatyczne bity, a na potwierdzenie moim słów zrobił ten.

W każdej z płyt staram się szukać pozytywów. Jeżeli ich ilość przeważa nad wadami można uznać płytę za udaną.W przypadku tej przewaga na ich rzecz jest mega duża, czytaj płyta warta nie tylko uwagi, ale i bliższego sprawdzenia i wsłuchania się w to, co chce przekazać Roka.

Możesz, czytając tę i wcześniejsze “recenzje”, uznać że ciąglę propsuje. Może i fakt – ale zważ na to, że słabych projektów nie będę opisywał, bo szkoda na to czasu. “Mogę mieć najdzieję” – nawiązując po raz kolejny do Roki – że ogarniasz to i rozumiesz.

Roce udało się coś o co w moim przypadku było trudno. Odłożenie na chwilę Małpy i Zeusa, aby sprawdzić coś nowego. W przerwie między odsłuchem jednej i drugiej płyty na mp3 miałem folder, na którym pierwszą pozycją była “zimna krew”. Teraz mam już cała EP i na pewno zagości na dłużej na moim sprzęcie.

Ciekawym, przykuwającym nie tyle słuch, co oko jest projekt okładki. Można mieć jedynie zastrzeżenia do wielkości czcionki napisu na frontowej okładce – nazwa autora jest mała i właściwie może być niewidoczna, choć na białym tle powinna kontrastować w dość interesujący sposób.

TRACKLISTA:
01. Zimna krew (prod. Matek)
02. Gdy ja feat. Bez Ryzyka (prod. S.Z.W.)
03. Zawsze (prod. Szatt)
04. Mur (prod. Matek)
05. Wiatr (prod. Matej)
06. W końcu zgniotę mikrofon (prod. Matek)
07. Wyżej (prod. Aliant)
08. Spłacamy swoje długi feat. Keller (prod. S.Z.W.)
09. Bicie serc (prod. Solar)

Pobierz:

http://www.sendspace.pl/file/c8fe7352aae013f6e7a7788

http://www.slizg.eu/forum/viewtopic.php?t=19176

http://tczew.net.pl/~bert/Roka%20-%20Zimna%20krew%20%5b2009%5d.rar (link bezpośredni)

Dobra, napisałem, więc spadam już – pjęć!

Freestyle w ostatnim czasie przechodzi swoją drogą młodość. Drugie pokolenie raperów pojawia się szturmem na scenie, podchodząc niekonwencjonalnie do swojej zajawki. Zawodnicy tacy jak 3-6 czy też Solar pokazują, że nie trzeba być w grze od 10 lat, żeby dobrze nawijać. Trzeba przede wszystkim grać na imprezach, battlować się.

Kolejną okazją do sprawdzenia się na przeciw ciekawych graczy będzie Bitwa o Gryfa, której pierwsza edycja odbędzie się 16 stycznia 2010 roku w Tczewie.

Słuchaj – jeśli chcesz wziąć udział w bitwie – sprawdzić się – nie ma problemu. Napisz na adres bitwaogryfa@gmail.com i podaj tam imię, ksywkę i miasto. Wpisowe to tylko 10 zł, a będzie ono w 100% przeznaczone na nagrodę główną.

Bitwę oraz całą imprezę poprowadzi Bert, który zagra także kilka swoich numerów. Kolejnym graczem, który 27 listopada zaczyna promocję swojej płyty, czyli Małpa również zagości na imprezie i zagra coś dla uczestników tego niezwykle ciekawego wydarzenia, do udziału w którym serdecznie Was zapraszam.

Ważne jest miejsce, w którym odbędzie się impreza. Wpadaj więc na Pomorze, do Tczewa na ul. Kościelną 6/7. Tam mieści się Alternatywne Centrum Kultury “Zebra”

Warto też sprawdzić myspace organizatorów imprezy, który znajdziesz pod tym adresem:

http://profile.myspace.com/505193514

Haris Handzić. Zawodnik Lecha był od 10 listopada na testach w niemieckiej Hansie. Dzisiaj podano informację o jego przyszłości. Przeszedł, nie przeszedł – złożą ofertę – jednak nie. Co serwis inna opcja. Futbolnet napisał, że trener jest zaintersowany transferem wszystkich (5 sic!) testowanych. Lechita.net skopiował ten news – słowo w słowo. Natomiast rzetelna Wirtualna Polska podała tę informację w oparciu o kopiujący serwis lechita.net – do tego jeszcze błędną i nie zweryfikowaną.

Ot, rzetelność tych serwisów. Ciekawe kiedy się z newsów wycofają. W końcu na stronie Hansy magiczny słówko przeczące “kein” mówi samo za siebie.

Na forum ktoś rzucił, więc i ja tak robię:

Nie mam żadnych najmniejszych pytań. Zakończyć program – maja zwycięzcę. Ukraińska edycja. Polskie “talenty” się chowają.

Interia poinformowała na swoich stronach, że zamknęli odsiebie. Jeden z lepszych i przyjaźniejszych serwisów został zamknięty przez policję. Zatrzymali administratorów, bo użytkownicy przesyłali nielegalnego pochodzenia pliki. Zastanawiam się jak wielkie plecy mają rapidshopy i hotfilsy. Nie ogarniam. Administrator nie odpowiada za treści przesyłane, chyba, że coś się zmieniło.

Nie wchodź mi tu ej, z brudną podeszwą
bo mam nowe dywaniki kupione w Tesco :]