dawno nie pisałem.

bo nie wiem o czym. to dla mnie niewiele znaczy. patrzę w lusterko i widzę wiele spraw. płacz spadających liści, pełnych namiętności. to proste, ale nie do końca. przechylam kieliszek wiśniówki, której nienawidzę. tak jak wielu kwestii.

rok później znów zaśpiewam rok później. czy te oczy mogą kłamać?

Pora odejść i nie mówić nic. Tak po prostu. Oddać honor i powiedzieć dziękuję za ten czas.  Przegrałem i nie mam już nic. Nie gram. Mówię pas.  Nie gram w karty, jeśli ich nie mam. Nie mam też monet, żetonów, ani nic.

Pora powiedzieć, żegnaj. Dziękuję.

Bywaj.

Nikt nie wie, co czuje, lepiej niż ja. Ja wiem to zdecydowanie najlepiej, wiem wszystko. Dlatego żegnam się z Wami. Idę na kolejna przewózkę, gdzieś pomiędzy spierdalaj, a bądź zdrów. Ten czas mija i mi nadal bardzo przykro, coraz bardziej w sumie.

Mam pomysł na to, jak się ogarnąć? Nie mam. Kompletnie go poszukuję, koniecznie chciałbym poznać, ale on spalił się na panewce. Nie, nie, nie. Nie poddam się moim postanowieniom. Wyłączam telefon na pewne bodźce i sygnały.

Nie chcę się napić kolejki, zdobyć kolejnych doświadczeń pełnych bólu. Nie w tym życiu.

Bisz rapuje, żebym „nie poddawał się”, pokazuje że „wszystko do nas wraca”, ale musimy pamiętać że „nie jest dobrze”.

Dojrzewam i zbieram różne zewnętrze bodźce, które w starciu z wewnętrznymi przemyśleniami są mieszane i z tego powstaje zbiór nieprzeciętnych, ale bardzo zawiłych przemyśleń, których wniosków nie chcę akceptować.

Jestem przewrażliwiony, albo w końcu obudziłem się i widzę to, co powinienem od dawna. Jestem betą w tym układzie. Muszę pamiętać, żeby zapomnieć. Poddać się po walce. Walczyć po przegranej?

Wychodzę na ring, mając w pamięci porażkę i przegrywam na starcie. Bo nie wierzę, ale czasami mam, czuję jakiś doping z zewnątrz, dajmy na to z trybun i staram się podjąć rękawicy. Zrobię jedną, dwie akcję i ponownie odchodzę w cień.

Jedni piszą, że trzeba walczyć, nie poddawać się. Ci sami mówili „you’ll never walk alone”. Kłamali, a teraz też to robią?

Chyba przegrałem nie tylko to o czym teraz marzę. Chciałbym się podnieść, pokazać, że jestem kimś lepszym, ale hmm… nie jest to łatwe. Dlatego, że wiem o tym, bo to jedyny sposób aby zaistnieć i zwrócić na siebie uwagę. Nic jednak na siłę, pod publiczkę. Whatever is nothing.

W końcu ja nie znam angielskiego, jestem niepotrzebny, przeszkadzam i powtarzam się. Oni nie kłamią, oni mówią szczerze. A ja?

Wczoraj udało się zorganizować Ivana i choć jestem zadowolony z całokształtu, to zastanawiam się co można było zrobić lepiej. Mam do siebie trochę pretensji o organizację i to, jak to wyglądało przez 24 godziny przez samym spotkaniem. Stres po wiadomości, że za chwilę będzie, a lokal jest pusty był dość przytłaczający.

To jednak kolejny etap, schód czy cokolwiek innego w mojej drodze na szczyt. Chciałbym kiedyś wejść, tam gdzie kiedyś byłem. Doceniłem. Wierzyłem? Chce wierzyć nadal.

Ostatnio stres dostępny jest w moim życiu bardzo często. Tu nie chodzi o hajs, dupy i sławę. Boje się, dlatego się stresuję. Zbyt wielu rzeczy. Muszę być twardy. Muszę nauczyć się nie okazywać uczuć i nad nimi panować. Tylko nie chcę być zgorzkniały i pełen znieczulicy. To chyba mi nie grozi. Jak sądzisz?

Nie zawsze byłem w porządku, ale czy to powód, żeby suma moich przewinień przypominała o sobie właśnie teraz? Co byś zrobił gdybyś ubrał moje jeansy? Nie mogę uciekać, zdejmować tych spodni, tylko założyć i nawet jeśli jest trudno mi w tej chwili, to dźwigać ciężar.

Moje sumienie nie jest lekkie, czuję ten ciężar.

Brakuje mi.

teraz boisz się jeszcze bardziej. chcesz jeszcze bardziej pokazać, że jesteś godny zaufania. ale nie musisz otrzymać szansy i nie powinno cię dziwić, gdy tak się stanie. to boli, bo nie chciałeś źle. możesz tylko powiedzieć jedno słowo.

przepraszam?

Więc posłuchaj jej teraz?

Nie jestem egoistą, bo chciałbym, żeby te dwie rzeczy dało się połączyć. To nie egoizm, chyba. To pierdolona nadzieja, której powinienem się pozbyć, ale nie umiem. Nie chcę wracać, bo to złe jest – ale jakoś tak samo wraca.

Boli to, że tak naprawdę ja pokazałem ci drogę i trasę. Mówiłem i przestrzegałem, że jest zła, że zgubisz się, mówiłaś, że nie ma obaw. I co? Miałem rację, mimo tego, że jestem młodszy i mniej doświadczony.

Chwila, która miała pozostawić trwały odcisk, zostawiła go naprawdę. Kurwa! Nie byłbym sobą, gdybym taki nie był, gdyby to się tak nie potoczyło.

Bo szargają mnie emocje, z tych różnych. Raz jest tak, a za drugim razem inaczej. Pierdolę.

Zabiegałem o to, żeby być kimś lepszym. Starałem się zmieniać i ewoluować, aby za jakiś czas być nim właśnie. Każdy z błędów kształtował mój charakter, niewątpliwie. Nie mam spokoju więcej, choć powinienem. Jestem wynikiem porażek i zwycięstw. Byłem i jestem typem z trudnym charakterem, nie zmieniło się wiele – w zasadzie nic. Mój charakter jest jak dłuto, ciągle ktoś na nim pracuje.

Przed chwilą ktoś poleciał ostrym narzędziem po mojej mordzie i zostawił na niej szramę. Chuj z tym, jak wygląda, ale boli od wewnątrz. Zresztą, sorry nie chce mi się więcej męczyć swojego sumienia, bo wystarczająco już wkurwia mnie ten stan.